βροχή

Γίνομαι ένας άλλος μ΄ αυτό το φως του ουρανού που παίζει. Γίνομαι εσύ. Από το πρωί φαινόταν ότι θα βρέξει. Ήταν τόσο λυτρωτικές αυτές οι σταγόνες στο τζάμι. Η αιωνιότητα. Βροχή μου ...

πολύ

σ΄ αγαπώ! ματάκια μου αθώα
(φρενήρεις ρυθμοί μ' εγκλωβίζουν και γίνεσαι εσύ γλυκό καταφύγιο)

βαρέθηκες;

και με πρόβατα

και με βροχή
και με ζήλεια
και με γέλια
και μεσημέρι
και με άσπρο
και με ήλιο
και με ζέστη
και με δάκρυα
και χαράματα
και σούρουπο
και με σκοτάδι
και με πράσινο
και με θυμό
και με αγωνία

να ντύνεσαι
να γδύνεσαι
να ξαναντύνεσαι
και ξανά, πάλι...

μέρα βροχερή

η ανησυχία ζωγραφισμένη στα όμορφά σου μάτια…
(με τρελλλλλαίνουν)
κι η λάμψη στα λόγια
δε χανόμαστε…

σιωπή

Σιωπή μου, ψιθυρίζεις μέσα μου την αγάπη με την αλλιώτικη αυτή θλίψη.
Θυμάσαι; (ένα φύλλο φιλί έσκυψα και πήρα απ' τα χείλη σου το βράδυ μιας Κυριακής)

γιατί σήμερα;

βρέχει, φοράω σκούρα γυαλιά και περπατώ στη βροχή
τραγουδώ, τραγουδώ και …
(τα δυο σου μάτια θα τα μούσκεψε τ’ αγιάζι)

σήμερα, ένας χρόνος χαράς
ένας μαγικός κύκλος,

("το «τόξο του έρωτα»: κάθε ιστορία ακολουθεί μια καμπύλη")

το τραγούδι

Δεν θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια
σα νάταν όλα ψέματα, στάχτες κι αποκαΐδια
θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπάει αέρας
να 'χω το νου μου αδειανό
να 'χω και πρίμο τον καιρό

(Δεν θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει
δε χάθηκε κι ο κόσμος πια, το τζάμι αν ραγίσει
θέλω να 'ρθείς και να με βρεις
να κάτσεις να τα πούμε
πώς νιώθουμε παράφορα
πώς ζούμε έτσι αδιάφορα)

...έτσι θα σ' αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο
σαν μια γυναίκα μακρινή π' αγάπησα πριν φύγω...

Δεν θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια
χωρίς αυτήν τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια

φωτιά;

μα η φωτιά είναι φωτιά
μα η φωτιά είναι λαύρα...

ταύτιση

ταύτιση απόλυτη σωμάτων
στιγμές μέθης
σιωπή χρωμάτων και κελαϊδισμών
κορμάκι μου, ιερή σάρκα
απορρύθμιση αισθήσεων

αντιθέσεις

η απόλυτη παράδοση...
"έσχατη αθωότητα" ή έσχατη ενοχή;
-ψάχνω στον Ρεμπώ-
"η νύχτα κυλάει στα μάτια μου με τέτοιον ήλιο..."
"κόλαση της λαγνείας"
και
"...ελευθερία μέσα στον παράδεισο της θλίψης"

μεταμορφώσεις

παιχνιδίσματα του φωτός καθώς σε κοιτώ ...
ήχοι και ανάσες χαϊδεύουν τ’ αυτιά ...
εσύ και της γλύκας οι μεταμορφώσεις ...

με λόγια

Χαζό μου! Να σου πω πάλι με λόγια αυτό που δε ξέρω γιατί δε βλέπεις;
Χαζό μου, σ' αγαπώ...

πρόβες

σύντομες πρόβες συναισθημάτων
φόβου, στέρησης, ενοχής, αγωνίας, απόρριψης
πρόβα στην απόσταση του χώρου και του χρόνου
απουσία απουσία και πάλι απουσία
αλλά ανακούφιση ότι μπορώ να σε σκέφτομαι
μπορώ, ε;

όχι

Όχι, χαζό μου! Είμαι τόσο βλάκας, θα μπορούσα να μη σού 'χω πει τίποτε για όσα φταίει η βλακεία μου.
(ΥΓ) Πόσο καιρό έχεις να με πεις βλάκα;

πουλιά

μαύρες και θλιβερές σκέψεις με τριγυρίζουν

λίγο μετά το μετά

τι αλήθεια; τα λόγια της σιωπής;

λίγο μετά

μόνο για να σου πω ότι ...

λάμδα και γάμα

είμαι σε κατάσταση διαρκούς λαγνείας
λιγώνομαι στη σκέψη, στην εικόνα σου
αλήθεια, με πιάνει σα λιγοθυμιά στη φαντασία
κι είναι πάντα τόσο λίγο τόσο λίγο το πραγματικό

Τετάρτη

γλυκιά, συννεφιασμένη, ανοιξιάτικη, υγρή μελαγχολία...
κι εσύ, με μια γεύση τρικυμίας

μετά

Και μετά μ' αρέσει στην αγκαλιά μου να "ζαρώνεις¨ χαδιάρικα.
Και να χαμογελούν οι γωνίες δίπλα στα χείλη που με φίλησαν.
Και το βλέμμα σου να λάμπει σα φως μεσα στο σκοτάδι.
(Αφού το ξέρεις ότι σε σκέφτομαι ...)

βροχή μου

σκέπασε αυτή τη γωνιά
τούτο το σώμα που διψά...
(Τρίτη, τι χαρά!)