αν είναι

αν είναι όπως τα λες, φοβάμαι
τα συναισθήματα που έχουν οξύτητα μεν
αλλά όχι διάρκεια…

μήπως;

μήπως, τώρα πια, εσύ με ξέρεις καλύτερα απ’ ότι εγώ τον εαυτό μου; ή τουλάχιστον με βλέπεις με μια «διαυγέστερη» ματιά;

εσένα;

μου αρέσουν οι "ιδιαίτερες σκέψεις"!

πρώτα

Σε ορέγομαι (κι όχι απλώς θέλω). Και κάποιες φορές δεν αντέχω, και σε σκέφτομαι έτσι όπως η όρεξή μου σε φαντάζεται, και ...

νοτιάς φυσάει στα χείλη σου

με αγαπάς σε αγαπώ
στο μαύρο κύμα πάνω
με το νοτιά σ’ αναζητώ
με το βοριά σε χάνω

στίχοι

βοριάς φυσάει τα λόγια μου
νοτιάς τα φέρνει πίσω
κι από τα φύλλα της καρδιάς
δεν ξέρω να σε σβήσω

θέλεις;

θέλω να θέλεις
δε θέλω να θέλεις να θέλω
απλώς
θέλω να μη θέλεις να θέλω
θέλω να θέλεις…

εσύ

μια άνοιξη μπρος, μια άνοιξη πίσω, εσύ, το φως του ήλιου, τα κλαδιά των δέντρων που ξανάβγαλαν άνθη και φύλλα, εσύ, της βροχής οι σταγόνες, οι σκιές των σύννεφων, οι υγροί δρόμοι, εσύ, τα χρώματα του ουρανού, ο αέρας της θάλασσας και η υγρασία των πρωινών, εσύ, τα πεταμένα ρούχα, οι δείκτες του ρολογιού, το χορτάρι της γης και τα οργωμένα χωράφια, εσύ ...

μου λείπουν

μεθυσμένα νυχτερινά φιλιά με τραγούδια και αστέρια

την έπαθα

κι αγάπησα

χάνομαι

χάνομαι
στην αγγαλιά σου, στο φως και στη σκιά σου
βρίσκεσαι
στους λογισμούς μου και στις εικόνες της ζωής μου

χαρά

τραγουδώ και χορεύω παίζοντας ρυθμούς
στ' "άσπρα πλήκτρα της χαράς"

κάτι δικό σου

Να σου πω κάτι που μου 'πες;
Θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω ...
Και κάτι που σου 'πα; κάθε θέλω είναι είναι χωρίς τη βοήθεια της επικόλησης.

μαγνήτης

το φως στα μάτια σου
και το σκοτάδι
οι αστραπές
το πάθος (και
η εμπάθεια)
ο οίστρος σου-
(σε) θέλω
να βυθιστείς
να βυθιστώ σα θάνατος

φίλοιστρος

φίλος του οίστρου-
μια λέξη που σε θυμίζει

Σκέφτηκες;

Μπορεί και να 'μαι γυμνός;

λοιπόν;

τα δάχτυλά σου πώς πατούν τα πλήκτρα; τα ματάκια σου πώς είναι τώρα που διαβάζουν αυτές τις γραμμές, αχόρταγα ή νυσταγμένα, πονηρά ή παραδομένα; πώς κάθεσαι, άραγε, σταυροπόδι; τι φοράς , τις μ_ π_ και ....χα....χα... από μέσα τ_ ή μ_; τώρα, αυτή τη στιγμή, το στόμα σου άραγε είναι μισάνοιχτο, τα χείλη τεθλασμένα; υπάρχεις, λοιπόν;

στην άκρη

Μέσα στο σκοτάδι αναζητώ τη ξενοιασιά του γέλιου σου. Ο χρόνος γίνεται λάστιχο και μοιάζει να περνά όλο και πιο αργά. Αλλά το ξέρω ότι κάπου στην άκρη του στήθους σου κρατάς λίγο χώρο και για μένα.

ένα τραγούδι παιδικό

όμορφος κόσμος μάτια μου
μα το σεργιάνι λίγο

βρέχει

Βρέχει, μια ήρεμη γεμάτη βροχή ακούγεται να πέφτει και οι δρόμοι αντιφεγγίζουν τα φώτα της νύχτας. Βρέχει και υγραίνεται η θύμηση με εικόνες σου.
καληνύχτα

κι

κι εγώ

σε

σε σκέφτομαι

περιπεσούσα γυνή

πασχαλιές πριν ξεκινήσεις κόψε
να γίνει ο δρόμος ουρανός
σ' αγαπώ και θα στο πω κι απόψε
όταν σημάνει εσπερινός
(η εν πολλαις αμαρτίαις ...)

από άνοιξη σε άνοιξη

ένας χρόνος αιωνιότητα;

αμέθυστη ομορφιά

αναλογίζομαι τη βελουδένια σου αίσθηση μεθυσμένο ψέμα του Aπρίλη...

θυμάμαι

τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα θυμάμαι