ξέρεις;

Κυριακή απόγευμα, η θλίψη που έλεγες τριγυρνά και με κυκλώνει. Θέλω να σου μιλήσω. Προσηλώνομαι στα χέρια σου, κοιτώ τα δάχτυλά σου - πολλές φορές κοιτώ τη ράχη της παλάμης σου και τα δάχτυλά σου... Νιώθω μικρός άλλη μια φορά, νιώθω να σ’ έχω φορτώσει με βάρη που δεν είχα το δικαίωμα. Ξεγυμνώθηκα... Και ‘συ τόσο καλή με μένα δέχθηκες αυτά τα φορτία! Πέτα τα! Το δεύτερο: πόσες φορές άραγε μπορεί να ζήσουμε συγκινήσεις σαν αυτές που βιώνουμε; Μια τέτοια ποιότητα αισθημάτων που η δύναμή τους λυγίζει τις αντιστάσεις και τις άμυνες; Νομίζω ότι ... Το επόμενο δε μπορώ να το γράψω γιατί μόνο με τη γλώσσα της σιωπής που μού ‘μαθες εκφράζεται...
Ξέρεις ότι σ’ αγαπώ;
δικός σου