κου-κου-τζα

Το πολύ μικρό παιδί αντιλαμβάνεται ως υπάρχον ό, τι υπάρχει μέσα στο οπτικό του πεδίο. Όταν κάτι δεν είναι ορατό πια, νομίζει ότι για πάντα έχει χαθεί. Τότε το παιδί κλαίει γιατί νιώθει την απώλεια σαν κάτι οριστικό που θα διαρκέσει αιώνια, όταν όμως το πρόσωπο επιστρέφει ξαφνικά (κου-κου-τζά), όλη η τραγωδία ξεχνιέται και σκάει σε πηγαία γέλια…
Ο ερωτευμένος έχει την ψυχολογία του μικρού παιδιού σε σχέση με το αντικείμενο του πόθου. Όταν είναι δίπλα του ο κόσμος μεταμορφώνεται μαγικά, γίνεται παράδεισος, την απουσία όμως τη βιώνει τραγικά, σαν ένα αίσθημα αμετάκλητου χαμού, μια γεύση θανάτου.(Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου, ώρα πρωινή- η νύχτα τέλειωσε, τα’ αστέρια χάθηκαν…)