ήλιος

κι ο πρωινός ήλιος να χαϊδεύει το μάγουλό σου

αγάπη

μου, αγάπη μου

τα πόδια μου

πάλι ζώντας μέσα σου λυτρωτική αιωνιότητα δε μπορώ τα πόδια μου να πάρω
τα πόδια μου να τυλίγονται γύρω απ' τα δικά σου, το σώμα μου να χορεύει γύρω στο δικό σου, να΄μαι στην αγκαλιά σου

άκουσον, άκουσον!!!

ΟΙΚΤΟΣ!!!!! Πώς, μα π ώ ς σου’ρθε αυτό;
Άραγε, αυτό νιώθεις εσύ όταν ο άλλος είναι «ευάλωτος»;
όχι, αλλά φοβάμαι μήπως έτσι νιώθουν οι περισσότεροι... υπήρξα τόσο αδύναμος που φοβήθηκα ότι και εσύ. Βλακείες (ανάλογες της εξυπνάδας...) ξέχνα τα

καληνύχτα

Καληνύχτα γλυκιά μου και μη σε πιάνουν άσχημες σκέψεις. Έρχομαι στον ύπνο σου για να σου θυμίσω τόσες όμορφες στιγμές, της ψυχής μου μνήμη...

ξέρεις;

Κυριακή απόγευμα, η θλίψη που έλεγες τριγυρνά και με κυκλώνει. Θέλω να σου μιλήσω. Προσηλώνομαι στα χέρια σου, κοιτώ τα δάχτυλά σου - πολλές φορές κοιτώ τη ράχη της παλάμης σου και τα δάχτυλά σου... Νιώθω μικρός άλλη μια φορά, νιώθω να σ’ έχω φορτώσει με βάρη που δεν είχα το δικαίωμα. Ξεγυμνώθηκα... Και ‘συ τόσο καλή με μένα δέχθηκες αυτά τα φορτία! Πέτα τα! Το δεύτερο: πόσες φορές άραγε μπορεί να ζήσουμε συγκινήσεις σαν αυτές που βιώνουμε; Μια τέτοια ποιότητα αισθημάτων που η δύναμή τους λυγίζει τις αντιστάσεις και τις άμυνες; Νομίζω ότι ... Το επόμενο δε μπορώ να το γράψω γιατί μόνο με τη γλώσσα της σιωπής που μού ‘μαθες εκφράζεται...
Ξέρεις ότι σ’ αγαπώ;
δικός σου

κου-κου-τζα

Το πολύ μικρό παιδί αντιλαμβάνεται ως υπάρχον ό, τι υπάρχει μέσα στο οπτικό του πεδίο. Όταν κάτι δεν είναι ορατό πια, νομίζει ότι για πάντα έχει χαθεί. Τότε το παιδί κλαίει γιατί νιώθει την απώλεια σαν κάτι οριστικό που θα διαρκέσει αιώνια, όταν όμως το πρόσωπο επιστρέφει ξαφνικά (κου-κου-τζά), όλη η τραγωδία ξεχνιέται και σκάει σε πηγαία γέλια…
Ο ερωτευμένος έχει την ψυχολογία του μικρού παιδιού σε σχέση με το αντικείμενο του πόθου. Όταν είναι δίπλα του ο κόσμος μεταμορφώνεται μαγικά, γίνεται παράδεισος, την απουσία όμως τη βιώνει τραγικά, σαν ένα αίσθημα αμετάκλητου χαμού, μια γεύση θανάτου.(Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου, ώρα πρωινή- η νύχτα τέλειωσε, τα’ αστέρια χάθηκαν…)

πώς

δε σου'φερε τη θλίψη μου; ούτε το μελαγχολικό τραγούδι μου;
(ποιο θα' ναι το φινάλε στη χαρά
το ήξερα καλύτερα από σένα...)

απόβραδο

μόνο τη μυρωδιά σου έφερε ο αέρας σήμερα καθώς φυσούσε βοριαδάκι τ' απόβραδο

αέρας

ούτε ένα φιλάκι έφερε ο αέρας σήμερα, κι όμως φυσάει απαλά από τη μεριά σου...

κρυφακούω

εσύ τραγουδάς και 'γω σε κρυφακούω, μουσική μου

στέρηση (!!!)

σε γυρεύουν τα μάτια μου
η ανάσα μου γυρεύει τη μυρωδιά σου
τη γούβα στο στήθος σου
αναπολώ
τον τέλειο συνδυασμό του κοίλου και του κυρτού

αλληλογραφία

μου λείπεις
16. (21:49:10)
ξύπνα αγάπη μου, η νύχτα τέλειωσε, τ’ αστέρια χάθηκαν, πρέπει να φύγεις
17. (07:08:22)
αν δεν ήσουν απέναντί μου θα είχα πλαντάξει
18. (00:21:11)

τόσο λίγο;
18. (09:05:51)

1) πώς η αγάπη γίνεται ιστορία;
2) η ιστορία ΓΙΝΕΤΑΙ σιωπή;
18. (13:50:53)

με έδειξες τόσα πολλά που δε θα στο συγχωρήσω ποτέ
ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΟΥ ΧΑΡΙΖΩ
18. (14:37:27)
κοίτα μπροστά στο τζάμι: η αιωνιότητα
18. (14:47:18)

καμπύλη του χωροχρόνου
18. (14:50:52)
ζητείται γαλαξίας κατάλληλος για σύγκρουση και ανταλλαγή αστρικής ύλης
18. (16:52:05)

χρειάστηκαν 116 δικαιολογίες για 2 μερόνυχτα. Φοβάμαι πως τ’ άστρα δεν είναι άλλοθι
18. (17:12:37)

λείπει κείμενο! (τ’ άστρα δε… ;)
18. (17:13:21)
Θλίψη: το μόνο που έχει διάρκεια είναι το όνειρο
18. (17:18:55)
Άρα, μήπως η πραγματικότητα είναι απλώς η αφορμή για το όνειρο;
18. (17:41:37)

Τ’ άστρα δεν είναι άλλοθι. Συννεφιασμένο μου μουτράκι
18. (17:44:36)
Τ’ όνειρο συναντά το παραμύθι της πραγματικότητας
18. (17:51:19)

Δε θα ξεχάσω τα μάτια σου (όνειρο) όταν είπα ότι κερνάω γιατί είμαι ευτυχισμένη (πραγματικότητα)
18. (17:56:22)

Σ’ ευχαριστώ! τα καθρεφτάκια της καρδιάς
18. (20:26:36)

τρίτη μέρα:
εκδήλωση συνδρόμου στέρησης
χορήγηση δόσης
τέταρτη μέρα:
χορήγηση δόσης
εκδήλωση συνδρόμου στέρησης

πέμπτη μέρα:
εκδήλωση συνδρόμου στέρησης
χορήγηση δόσης

απουσία

μου έλειπες και γινόσουν γλυκιά ... απουσία και λύπη

τραγουδώ

ο έρωτας
ο έρωτας φωτίζει τα μάτια σου(/μου/μας)
τα πανάκριβα παλάτια σου

(κρύβεται;)

αγκαλιά

δεν ξέρω που να σε βρω πια, εδώ, στα mail, στα πρόχειρα, στην πραγματικότητα, στη φαντασία, στο όνειρο;
στην αγκαλιά μου...

μικρό μελαχροινό

αρχικά ήταν τα κατάμαυρα μάτια
ύστερα τα ηδονικά χείλη
κι ακόμα η γλώσσα, τολμηρή και ατίθαση
και πάλι τα μάτια σε συνδυασμό με τη γλώσσα
κι αυτή η υπόσχεση που δίνουν

-όλο το σώμα μια ευαίσθητη κεραία

σαν τυφλός

ένα φιλάκι καλή μου και μην ανησυχείς,
πάλι βαθιά μεσάνυχτα με την ησυχία της σιωπής κάθομαι και σου γράφω
ΥΓ πράγματι είμαι βλάκας, χρειάστηκε να με πάρεις απ' το χέρι και να με οδηγήσεις σαν τυφλό (φως εσύ) για να σε βρω

χαρά

με γεμίζεις γλύκα και δύναμη, τόσο που ... με πιάνει τρόμος- μπορώ να κουμαντάρω άραγε τόση χαρά;( "ο πάγος του μυαλού, το καμπανάκι της καρδιάς, ο τρόμος να σε θέλω τόσο")

τόσα ακόμα

σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ...
και τα ‘γραψα ένα-ένα...
και τόσα και τόσα ακόμη που δε σου είπα...

περιμένω

απλές καθημερινές στιγμές με τη σκέψη να τριγυρνά αλήτικα σε σένα
μαγνητισμένος από το βλέμμα σου βλέπω τον κόσμο πιο όμορφο
τώρα πια έχουμε παρελθόν στην ομορφιά και στην αγάπη
με την τυράννια της απουσίας σου να με βασανίζει
σε περιμένω

άραγε...

ξέρεις να μετράς;

ίσως όχι γιατί κάθε φορά μοιάζει να είναι η δεύτερη!
σιωπή μου...

έξω από το χρόνο

το σήμερα και τ' αύριο και το χθες... πόσες φορές μ' οδήγησες έξω απ' το χρόνο σα θάνατος να βυθίζομαι μέσα στη λάμψη της ανάσας σου...
σου χρωστώ και τι δε σου χρωστώ...

προσοχή!

μου χρωστάς 6+1 "posts" και 1 "comment"!!!

με κράτησες

- γίνεσαι πιο ωραία απ' ό,τι είσαι
- μονο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα
γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο

σε βρήκα

Ξημέρωμα σε γύρεψα
το δειλινό σε βρήκα
με την καρδιά σου μίλησα
στη μαύρη μοίρα μπήκα

Τα μάτια σου εγύρεψα
στο φως να περπατήσω
να κάνω όνειρο γλυκό
παλιούς καημούς να σβήσω

βοριάς χτυπάει την πόρτα μου
και στην ψυχή μου αγιάζι…

σε πρόλαβα

Το ξέρει. Γιατί δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς

Υ.Γ.

όλη τη νύχτα πάλευα με τέρατα
έλεγα και ξανάλεγα τα "τέρατα τα κουβαλάς μεσ' στην ψυχή σου"
έλεγα αυτή είναι η οδύνη του έρωτα
μα σαν σε βλέπω γελαστό και ακτινοβόλο
να δρασκελάς τις στέρεες παρατάξεις μου χωρίς άμυνες... ("έχεις δίκιο!!!!")
όλη η μαυρίλα γίνεται φως, λαχτάρα

μετά την τρικυμία η γαλήνη

Υ.Γ. οδύνη ή ωδίνη;

απόσπασμα

« Ξέρεις τι θα πει να βλέπεις; Να πολλαπλασιάζεις. Να βλέπεις θα πει να διαπερνάς και να πολλαπλασιάζεις. Ή και να εφευρίσκεις. Για να μοιάζεις στον εαυτό σου, πρέπει να εφευρίσκεις τον εαυτό σου, ξανά και ξανά, με κάθε ματιά. Αρχίζει κανένας να βλέπει όταν πάψει να παίζει τον παρατηρητή, κι εφευρίσκει εκείνα που έχει ανάγκη: τούτο το δένδρο, τούτο το κύμα, τούτη την αμμουδιά».

δυο λόγια

1. Σ’ ευχαριστώ! Mε βοηθάς να καταλάβω τον εαυτό μου. Κάνω το ίδιο λάθος που γι' αυτό "κατακρίνω" ορισμένους δικούς μου ανθρώπους. Γίνομαι αυστηρά απαιτητικός μαζί τους.
2. Σε φιλώ στους άγιους τόπους του κορμιού σου προσκυνητής.

έρωτας

σήμερα είμαι ερωτευμένη με τα χείλη σου

μήλο

η σκέψη, η εικόνα σου να νιώθεις πόθο, λαχτάρα, να επιθυμείς μ’ αυτόν τον τρόπο σου τον απόλυτο
οτιδήποτε κιαν είναι αυτό
θέλω να βλέπω τα μάτια σου τη στιγμή που δαγκώνεις με λαχτάρα, τα χείλη σου την ώρα που ρουφάς
ακόμα και κάτι ταπεινό και αθώο, όπως ένα μήλο ας πούμε…

ματαίωση

μου λείπεις, μετρώ τις στιγμές ανάποδα,
μπαίνω με την ελπίδα να διαβάσω κάτι δικό σου,
δε μπορεί κάτι θα ‘γραφες όταν περνούσα κάτω από το σπίτι σου,
όμως τι κρίμα,
γλυκιά μου

σιωπηλά

.... ..... ....... ........ ........ σιωπηλά να σ’ αγγίζω μέσα στην ησυχία της μουσικής ανάσας σου

μαγικό

Να σε βλέπω μέσα από τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο. Έτσι και να σε νιώθω, είναι τόσο μαγικό!

νύχτωσε

νύχτωσε νύχτα νύχτωσε και σκέπασέ με
νύχτωσε νύχτα νύχτωσε και παρηγόρησέ με

ηλεκτρισμός!

ο πόθος ηλεκτρίζει όλο μου το σώμα από την κορφή μέχρι τα νύχια
νιώθω τέτοια ηδονή που κάτι με σταματά- έχεις δίκιο-νομίζω πως θα λιώσω, θα πεθάνω

να βυθιστείς στα υγρά μου βάθη σα θάνατος να με σβήσεις να χαθώ
δυο νύχτες μόνο δυο…

ποθώ

μαύρα μάτια σαν αστέρια
ηδονικά μου χείλη

κανένας

βλάκας
Monday, January 29th, 2007
είμαι βλάκας, είμαι βλάκας, είμαι βλάκας, είμαι βλάκας, είμαι βλάκας, είμαι βλάκας, είμαι βλάκας…
δοκιμάζω
Monday, January 29th, 2007
δοκιμάζω όπως μήνες πριν χωρίς να γνωρίζω το χαμόγελο που με περίμενε
νέα αρχή
Monday, January 29th, 2007
με ένα φιλάκι που σου χρωστώ

πίσω από

πίσω από το δειλινό φως η Άνοιξη έρχεται ακάθεκτη και μας σαρώνει

έλεγα

εεεε....ποιο τραγούδι έλεγα;