νέα σπείρα

νέες ισορροπίες, καλή μου
http://hristofer3.blogspot.com/

θα μου λείψει

δεν μπορώ να μη στενοχωριέμαι για τον hristofer...
σα να πεθαίνει κάποιος!
ίσως γιατί αν δεν υπήρχε, δε θα ρχόμασταν τόσο κοντά...

μόλις

μόλις σε είδα και σου ξανάπα ότι είσαι βλάκας!

βλάκας

είμαι; είσαι! βλάξ...

απόψε

απόψε μοιάζουμε κι οι δύο
πιο πίσω γω και σύ μπροστά
σα βραδινό λεωφορείο
που'χει τα φώτα του σβηστά

για μας ο κόσμος δεν τελειώνει
για μας ο κόσμος αρχινά
μα της καρδιάς το μαύρο χιόνι
δε σταματάει πουθενά

σήμερα

θλιμμένη, είμαι θλιμμένη

μπερδεύτηκε το αύριο με το χθες
κι ο χρόνος μαύρο πέπλο στη σιωπή μου

νιώθω

έναν πόνο στην καρδιά και ποιος θα μου τον βγάλει
πονώ στο σώμα
νιώθω τη στέρηση το φόβο
μου λείπουν όλα
δεν ξέρω αν είσαι εσύ
ούτε πού είσαι
-για πόσο θα συναντιούνται άραγε οι τροχιές μας

μήπως κάνω λάθος ν' αφήνομαι τόσο

κι όοοοοοταν θα το διαβάσεις αυτό όλα θα' χουν αλλάξει
θα σου πω "έλα μωρέ θα μου περάσει"
όπως τόσα και τόσα

βλακεία

με στενοχωρεί η μοναξιά του hristofer

βλλλλ

βλλλλλάκα μου

σπείρες...

Τρίτη, Σεπτέμβριος 19, 2006

μόνο γιατί
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε
γι’αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου
..................................................
Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα
μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο

posted by hristofer

μόνο

γιατί σ' αγάπησα...

ερωτηματικό

με έσβησες;

πάλι και ξανά

πάλι και ξανά και ξανά και πάλι
σκοτάδι και σκοτάδι και φως και φως
χωράφια και χωράφια και δάση και χωράφια
πριν και μετά και μετά και πριν

...

"δηλαδή;"

δηλαδή (τι ωραία λέξη!) έρωτας...
νιώθω ερωτευμένη σα να’ ναι πρώτη φορά…
σε βλέπω από μακριά και μου φαίνεσαι απίστευτα όμορφος,
όλο το κορμί μου καίει,
συνέχεια…

φαντασιώσεις

η αθωότητα του έρωτα με οδηγεί στη διαστροφή

η ακραία αγάπη στα άκρα της ηδονής

τυχαίες εικόνες

Μια χαρούμενη φατσούλα μου μιλά για την Τρίτη.
Ένα γλυκό πρόσωπο έρχεται στις σκέψεις μου.
Δυο μάτια με βαθύ βλέμμα παρακολουθούν τη ζωή μου.
Ένα σιγανό γέλιο μου μιλά ψιθυριστά.
Μαγικά λεπτά ακροδάχτυλα αγγίζουν την ψυχή μου.
(και ζήτησα μόνο να χωρώ σε μια άκρη της καρδούλας σου)

rindineddhamu

Ma su tipo mu lei’
ja possa se roto
lio’ gerni, lio kkalei,
lio’ nghizzi to nero

πάθος...

«Όταν αγαπούμε με πάθος είμαστε πιο δεμένοι με τη ζωή, αλλά κι έχουμε μεγαλύτερη επίγνωση του θανάτου. Το σώμα του ερωτευμένου ανθρώπου είναι πάντοτε ΄΄γυμνό΄΄, πιο απλό κι εκτεθειμένο, εύθραυστο όπως κάθε πλάσμα που γίνεται όλο και πιο πολύ ο εαυτός του». (Carotenuto)

ζήλεια...

« … είναι ο φόβος για το ενδεχόμενο μιας απώλειας η οποία όμως έχει ήδη συντελεστεί από την πρώτη στιγμή που σ’ ερωτεύτηκα, που μαγεύτηκα. Κάποιος θα’ πρεπε να μπορούσε να μου πει: μην αγωνιάς, αυτόν που αγαπάς, τον έχεις ήδη χάσει». (Ρ. Μπαρτ)

βλάκα

σ΄ αγαπώ!

με καίει…(μου’πες να γράφω)

πάνω σ’ αυτό που είπες «δε θέλων’ αποστασιοποιούμαι από…», ποια είναι αλήθεια η επιθυμητή απόσταση για τα σαγηνευτικά βλέμματα; μισό μέτρο; και των χεριών; δυο, τρεις πόντοι; Δεν πιστεύω ότι είσαι τόσο αφελής... Μήπως πας γυρεύοντας;

κι άλλες σκέψεις

Να με σκέφτεσαι, να με σκέφτεσαι...
σε σκέφτομαι
γλυκά...

γλυκέ μου

όταν σε σκέφτομαι η ζωή μου γεμίζει γλύκα

πόσα...

Πόσα θέλω να σου πω ακόμη. Μ’ αρέσει να βλέπω, να ζω πτυχές του εαυτού σου κρυφές – κι είναι τόσες πολλές. Να σου πω για μένα, για σένα, για τις στιγμές αυτές που η φαντασία σε φέρνει δίπλα μου, για τις στιγμές που η απουσία σου με θλίβει, για τη χαρά που κρύβω όταν σε συναντώ – κρύβεται άραγε η χαρά μου; Χαρά μου! Πόσα θέλω ακόμη ν’ ακούσω από σένα...

το υποκείμενο του έρωτα

αχ ... η έξαψή σου όταν προσπαθείς να εκφράσεις το άρρητο
ταυτίζομαι με την έξαψή σου
περνά μέσα μου σα βέλος

έρχεσαι ορμητικά όπως πετάς μέσα στη θάλασσα

με εξι λέξεις

ταυτίζομαι με το υποκείμενο του έρωτα

λύπη

που μου λείπεις,
χάνεσαι χωρίς εμένα,
λύπη

ξημέρωμα

Περιμένω την αυγή και ίσως συναντηθούμε ακολουθώντας διαφορετικό κώδικα. Πώς μπορώ να σταματήσω να σε ποθώ, να σ' αγαπώ; Πώς...

μάτια

όσα τα μάτια λένε...

(.... .... .... πιθανόν, σβήστο αν το δεις)

μμμμ...

τελευταίο ηλεκτρονικό φιλάκι... για το καλοκαιράκι, καλοκαιράκι μου

νύχτα γεμάτη μάγια

εσύ πανέμορφος σκοτεινός παράφορος, χάραμα μέσα στο γαλάζιο σκοτάδι να με κοιτάς σαν σε όνειρο- θάλασσα τραγούδι έρωτας, η καρδιά- πέτρα στα χέρια μου, το βιαστικό σου φιλί ( τα χείλη σου είχαν τη γλύκα και τη πίκρα του κρασιού)
μαγική στιγμή φυλαχτό στη ζωή μου όλο το καλοκαίρι

ήθελα να τα ξέρει αυτά ο hristofer,
αλλά εύχομαι πια οριστικά καλά ταξίδια
(το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ)

καλό καλοκαίρι

ματάκια μου καθρέφτες

καλό καλοκαίρι

"Να σ' αγαπάει η ζωή" γλυκέ μου...

φλυαρία

ω ναι, ξέρω πως ΕΓΩ τα βλέπω έτσι κι είμαι περήφανη γι αυτό
νιώθω τυχερή που η αγάπη μπορεί και γεμίζει τα όνειρά μου

που μπορεί κάποιος ν' αγγίζει όλες (σχεδόν!!) τις πλευρές του πρίσματος...

γεύση

τα χείλη σου έχουν τη γλύκα και την πίκρα του κρασιού

πλευρά αγάπης

Να νιώθεις κι εσύ αυτή την λαχτάρα κι αυτή την πληρότητα; Όσο και να με διαβεβαιώνεις, μου φαίνεται τόσο μα τόσο απίστευτο, μαγικό… νιώθω ότι ζω ένα θαύμα, γι ‘ αυτό αγόρι μου σε ρώταγα βλακείες σήμερα λίγο πριν φύγουμε…

επιθυμία σου

μμμ...

η μυρωδιά σου ανακατεμένη με την αρμύρα της θάλασσας…
το τραγανό σου δέρμα ιδρωμένο, πυρωμένο από τον ήλιο…

Ω ΘΕΙΑ ΤΥΧΗ, που μ’ αξίωσες να ζω τέτοια φαντασία…!

τραγούδι-ταξίδι

δεν έκανα ταξίδια μακρινά
οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν, νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

...το πιο μακρύ ταξίδι μου είσαι εσύ
η νύχτα εσύ, το όνειρο της μέρας …

δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα, σ’ αισθήματα υγρά
τον μυστικό τον κόσμο ν’ ανασάνει

τα φτερά του έρωτα

Κάτι συνέβη...
Ακόμα συμβαίνει.

Με δένει…

Ήταν αλήθεια τη νύχτα
και είναι αλήθεια τη μέρα.

Ποιος ήταν ποιος;

Εγώ ήμουν μέσα της
κι εκείνη γύρω μου.

Ποιος το ισχυρίζεται ότι ήταν
ποτέ μαζί με κάποιον άλλον;
Εγώ είμαι μαζί.

Δεν συνελήφθη θνητό παιδί
αλλά μια αθάνατη εικόνα.

Έμαθα την κατάπληξη εκείνη τη νύχτα.

Ήρθε να με πάει σπίτι
και βρήκα το σπίτι μου.

Συνέβη μια φορά.
Μόνο μια, και γι’ αυτό, για πάντα.

Η εικόνα που φτιάξαμε θα’ ναι
μαζί μου όταν πεθάνω.

Θα έχω ζήσει μέσα της.

Πρώτα ο θαυμασμός για μας τους δυο
ο θαυμασμός για τον άντρα και τη γυναίκα μ’ έκανε άνθρωπο.

Ξέρω τώρα αυτό που κανένας άγγελος δεν ξέρει.

ανάποδα

Δεν ένιωσες την ανάσα μου; Δεν άκουσες τον ψίθυρό μου; Μακριά σου το χρόνο, γλυκιά μου, μετρώ ανάποδα...

απουσία

και ηλεκτρονική

στέρηση 2

τόσες εικόνες γεμάτες απ’ την παρουσία σου
κι όμως μου λείπει το άγγιγμά σου, η μυρωδιά σου
εσύ
το ποτό μου, η μέθη μου, το ναρκωτικό μου…
εσύ

ξανά

Σε ψάχνω ξανά και ξανά. Στέρηση ...

πώς

πώς θέλω να σε θυμάμαι αυτό το καλοκαίρι;
πώς θέλω να με θυμάσαι;

φυγή

φεύγεις γιατί φεύγει ο χρόνος
φεύγω γιατί αλλάζουμε
φεύγεις γιατί είσαι φευγάτος (!)
φεύγω γιατί αγάπώ το ταξίδι
φεύγεις γιατί ο ηλεκτρισμός είναι ρεύμα

και η αγάπη μας δεν είναι άλλη
μοναχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή

πρώτη φορά

(Λες και) ζω για πρώτη φορά τον έρωτα. Θλίψη όταν είσαι μακριά μου, στέρηση. Χαρά να σε βλέπω. Να μ' αγαπάς γλυκιά μου ... Μοναδικές στιγμές μαζί σου με σφραγίζουν.

κάρβουνα

το βλέμμα σου το σκοτεινό
κάτι απ' τη νύχτα έχει πάρει

πάλι βροχή

Πάλι η βροχή μουσκεύει τις στιγμές μας με μια υπόσχεση αιωνιότητας ...

κατακόκκινο

Γλύκα μου! Δεν τολμώ να πιστέψω ότι δεν με βαρέθηκες… ναι, το βρήκες, ήδη άρχισα να «ονειροπολώ με τα μάτια ανοιχτά»… έρχεται και ξανάρχεται η εικόνα σου - το φεγγάρι στα νερά, τα χείλη σου στ’ αυτί μου, η μυρωδιά σου δίπλα μου και γω κουρνιασμένη στη ζεστή σου αγκαλιά- τι απίστευτη τύχη να βρεθούμε μαζί στο ολοκόκκινο φεγγάρι, έστω για τόσο λίγο!
Και τη λέξη «πρόβα», κι αυτή την πέτυχες…

τόσες ώρες

Πώς ήταν τόσες ώρες χωριστά (εγώ χωρίς εσένα); Μια "πρόβα" καλοκαιρινής απουσίας; Τριγυρνούσα στη σκέψη σου όπως εσύ στη δική μου; Η εικόνα μου βρισκόταν στα μάτια σου όπως η δική σου σε μένα; Σου έλειψα; Νοστάλγησες τη μυρωδιά; το άγγιγμα; τη γεύση; τον ψίθυρο που λέει ... (τί λέει;)

υγρό

τα κύματα της θάλασσας βρέξαν τα ματάκια σου;

αντίστιξη

· με τι αγάπη μιλάς για τις «άσχημες πλευρές» σου!
λες και μιλάς για θησαυρούς που φυλάς σε απρόσιτες σπηλιές!

· [ ξέρω ότι σε «αδικώ», είναι που με «τσίμπησες» σ’ ευαίσθητα σημεία]

· είσαι μια γλύκα
κι έχεις τα πιο ωραία ελαττώματα

βροχή

Γίνομαι ένας άλλος μ΄ αυτό το φως του ουρανού που παίζει. Γίνομαι εσύ. Από το πρωί φαινόταν ότι θα βρέξει. Ήταν τόσο λυτρωτικές αυτές οι σταγόνες στο τζάμι. Η αιωνιότητα. Βροχή μου ...

πολύ

σ΄ αγαπώ! ματάκια μου αθώα
(φρενήρεις ρυθμοί μ' εγκλωβίζουν και γίνεσαι εσύ γλυκό καταφύγιο)

βαρέθηκες;

και με πρόβατα

και με βροχή
και με ζήλεια
και με γέλια
και μεσημέρι
και με άσπρο
και με ήλιο
και με ζέστη
και με δάκρυα
και χαράματα
και σούρουπο
και με σκοτάδι
και με πράσινο
και με θυμό
και με αγωνία

να ντύνεσαι
να γδύνεσαι
να ξαναντύνεσαι
και ξανά, πάλι...

μέρα βροχερή

η ανησυχία ζωγραφισμένη στα όμορφά σου μάτια…
(με τρελλλλλαίνουν)
κι η λάμψη στα λόγια
δε χανόμαστε…

σιωπή

Σιωπή μου, ψιθυρίζεις μέσα μου την αγάπη με την αλλιώτικη αυτή θλίψη.
Θυμάσαι; (ένα φύλλο φιλί έσκυψα και πήρα απ' τα χείλη σου το βράδυ μιας Κυριακής)

γιατί σήμερα;

βρέχει, φοράω σκούρα γυαλιά και περπατώ στη βροχή
τραγουδώ, τραγουδώ και …
(τα δυο σου μάτια θα τα μούσκεψε τ’ αγιάζι)

σήμερα, ένας χρόνος χαράς
ένας μαγικός κύκλος,

("το «τόξο του έρωτα»: κάθε ιστορία ακολουθεί μια καμπύλη")

το τραγούδι

Δεν θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια
σα νάταν όλα ψέματα, στάχτες κι αποκαΐδια
θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπάει αέρας
να 'χω το νου μου αδειανό
να 'χω και πρίμο τον καιρό

(Δεν θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει
δε χάθηκε κι ο κόσμος πια, το τζάμι αν ραγίσει
θέλω να 'ρθείς και να με βρεις
να κάτσεις να τα πούμε
πώς νιώθουμε παράφορα
πώς ζούμε έτσι αδιάφορα)

...έτσι θα σ' αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο
σαν μια γυναίκα μακρινή π' αγάπησα πριν φύγω...

Δεν θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια
χωρίς αυτήν τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια

φωτιά;

μα η φωτιά είναι φωτιά
μα η φωτιά είναι λαύρα...

ταύτιση

ταύτιση απόλυτη σωμάτων
στιγμές μέθης
σιωπή χρωμάτων και κελαϊδισμών
κορμάκι μου, ιερή σάρκα
απορρύθμιση αισθήσεων

αντιθέσεις

η απόλυτη παράδοση...
"έσχατη αθωότητα" ή έσχατη ενοχή;
-ψάχνω στον Ρεμπώ-
"η νύχτα κυλάει στα μάτια μου με τέτοιον ήλιο..."
"κόλαση της λαγνείας"
και
"...ελευθερία μέσα στον παράδεισο της θλίψης"

μεταμορφώσεις

παιχνιδίσματα του φωτός καθώς σε κοιτώ ...
ήχοι και ανάσες χαϊδεύουν τ’ αυτιά ...
εσύ και της γλύκας οι μεταμορφώσεις ...

με λόγια

Χαζό μου! Να σου πω πάλι με λόγια αυτό που δε ξέρω γιατί δε βλέπεις;
Χαζό μου, σ' αγαπώ...

πρόβες

σύντομες πρόβες συναισθημάτων
φόβου, στέρησης, ενοχής, αγωνίας, απόρριψης
πρόβα στην απόσταση του χώρου και του χρόνου
απουσία απουσία και πάλι απουσία
αλλά ανακούφιση ότι μπορώ να σε σκέφτομαι
μπορώ, ε;

όχι

Όχι, χαζό μου! Είμαι τόσο βλάκας, θα μπορούσα να μη σού 'χω πει τίποτε για όσα φταίει η βλακεία μου.
(ΥΓ) Πόσο καιρό έχεις να με πεις βλάκα;

πουλιά

μαύρες και θλιβερές σκέψεις με τριγυρίζουν

λίγο μετά το μετά

τι αλήθεια; τα λόγια της σιωπής;

λίγο μετά

μόνο για να σου πω ότι ...

λάμδα και γάμα

είμαι σε κατάσταση διαρκούς λαγνείας
λιγώνομαι στη σκέψη, στην εικόνα σου
αλήθεια, με πιάνει σα λιγοθυμιά στη φαντασία
κι είναι πάντα τόσο λίγο τόσο λίγο το πραγματικό

Τετάρτη

γλυκιά, συννεφιασμένη, ανοιξιάτικη, υγρή μελαγχολία...
κι εσύ, με μια γεύση τρικυμίας

μετά

Και μετά μ' αρέσει στην αγκαλιά μου να "ζαρώνεις¨ χαδιάρικα.
Και να χαμογελούν οι γωνίες δίπλα στα χείλη που με φίλησαν.
Και το βλέμμα σου να λάμπει σα φως μεσα στο σκοτάδι.
(Αφού το ξέρεις ότι σε σκέφτομαι ...)

βροχή μου

σκέπασε αυτή τη γωνιά
τούτο το σώμα που διψά...
(Τρίτη, τι χαρά!)

αν είναι

αν είναι όπως τα λες, φοβάμαι
τα συναισθήματα που έχουν οξύτητα μεν
αλλά όχι διάρκεια…

μήπως;

μήπως, τώρα πια, εσύ με ξέρεις καλύτερα απ’ ότι εγώ τον εαυτό μου; ή τουλάχιστον με βλέπεις με μια «διαυγέστερη» ματιά;

εσένα;

μου αρέσουν οι "ιδιαίτερες σκέψεις"!

πρώτα

Σε ορέγομαι (κι όχι απλώς θέλω). Και κάποιες φορές δεν αντέχω, και σε σκέφτομαι έτσι όπως η όρεξή μου σε φαντάζεται, και ...

νοτιάς φυσάει στα χείλη σου

με αγαπάς σε αγαπώ
στο μαύρο κύμα πάνω
με το νοτιά σ’ αναζητώ
με το βοριά σε χάνω

στίχοι

βοριάς φυσάει τα λόγια μου
νοτιάς τα φέρνει πίσω
κι από τα φύλλα της καρδιάς
δεν ξέρω να σε σβήσω

θέλεις;

θέλω να θέλεις
δε θέλω να θέλεις να θέλω
απλώς
θέλω να μη θέλεις να θέλω
θέλω να θέλεις…

εσύ

μια άνοιξη μπρος, μια άνοιξη πίσω, εσύ, το φως του ήλιου, τα κλαδιά των δέντρων που ξανάβγαλαν άνθη και φύλλα, εσύ, της βροχής οι σταγόνες, οι σκιές των σύννεφων, οι υγροί δρόμοι, εσύ, τα χρώματα του ουρανού, ο αέρας της θάλασσας και η υγρασία των πρωινών, εσύ, τα πεταμένα ρούχα, οι δείκτες του ρολογιού, το χορτάρι της γης και τα οργωμένα χωράφια, εσύ ...

μου λείπουν

μεθυσμένα νυχτερινά φιλιά με τραγούδια και αστέρια

την έπαθα

κι αγάπησα

χάνομαι

χάνομαι
στην αγγαλιά σου, στο φως και στη σκιά σου
βρίσκεσαι
στους λογισμούς μου και στις εικόνες της ζωής μου

χαρά

τραγουδώ και χορεύω παίζοντας ρυθμούς
στ' "άσπρα πλήκτρα της χαράς"

κάτι δικό σου

Να σου πω κάτι που μου 'πες;
Θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω, θέλω ...
Και κάτι που σου 'πα; κάθε θέλω είναι είναι χωρίς τη βοήθεια της επικόλησης.

μαγνήτης

το φως στα μάτια σου
και το σκοτάδι
οι αστραπές
το πάθος (και
η εμπάθεια)
ο οίστρος σου-
(σε) θέλω
να βυθιστείς
να βυθιστώ σα θάνατος

φίλοιστρος

φίλος του οίστρου-
μια λέξη που σε θυμίζει

Σκέφτηκες;

Μπορεί και να 'μαι γυμνός;

λοιπόν;

τα δάχτυλά σου πώς πατούν τα πλήκτρα; τα ματάκια σου πώς είναι τώρα που διαβάζουν αυτές τις γραμμές, αχόρταγα ή νυσταγμένα, πονηρά ή παραδομένα; πώς κάθεσαι, άραγε, σταυροπόδι; τι φοράς , τις μ_ π_ και ....χα....χα... από μέσα τ_ ή μ_; τώρα, αυτή τη στιγμή, το στόμα σου άραγε είναι μισάνοιχτο, τα χείλη τεθλασμένα; υπάρχεις, λοιπόν;

στην άκρη

Μέσα στο σκοτάδι αναζητώ τη ξενοιασιά του γέλιου σου. Ο χρόνος γίνεται λάστιχο και μοιάζει να περνά όλο και πιο αργά. Αλλά το ξέρω ότι κάπου στην άκρη του στήθους σου κρατάς λίγο χώρο και για μένα.

ένα τραγούδι παιδικό

όμορφος κόσμος μάτια μου
μα το σεργιάνι λίγο

βρέχει

Βρέχει, μια ήρεμη γεμάτη βροχή ακούγεται να πέφτει και οι δρόμοι αντιφεγγίζουν τα φώτα της νύχτας. Βρέχει και υγραίνεται η θύμηση με εικόνες σου.
καληνύχτα

κι

κι εγώ

σε

σε σκέφτομαι

περιπεσούσα γυνή

πασχαλιές πριν ξεκινήσεις κόψε
να γίνει ο δρόμος ουρανός
σ' αγαπώ και θα στο πω κι απόψε
όταν σημάνει εσπερινός
(η εν πολλαις αμαρτίαις ...)

από άνοιξη σε άνοιξη

ένας χρόνος αιωνιότητα;

αμέθυστη ομορφιά

αναλογίζομαι τη βελουδένια σου αίσθηση μεθυσμένο ψέμα του Aπρίλη...

θυμάμαι

τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα θυμάμαι

Ανοιξιάτικο ψέμα μου

Φαντάζομαι πόσο όμορφη είσαι καθώς ταξίδευες με συννεφιά και βροχή όλο και περισσότερο προς την Άνοιξη. Ψέμα μου...

μέρες

Τρίτη απόγευμα, Τετάρτη πρωί, Σάββατο πρωί, Δευτέρα πρωί, Τρίτη απόγευμα, Τετάρτη πρωί, Πέμπτη πρωί, Παρασκευή μεσημέρι.

γιατί...

το παράκανα...καληνύχτα

γιατί

δε νυστάζω ενώ νυστάζω

γιατί

συνήθισα να τραγουδάω δυνατά και τώρα πρέπει να σιωπήσω

γιατί

είμαστε μόνοι ολομόναχοι σα ριγμένοι

γιατί

μιλάω μ' έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή

γιατί

περνάει ένα ποτάμι μέσ' απ΄τα δάχτυλά μου

γιατί

το όνειρο κρατάει μια στιγμή και η αλήθεια είναι αιώνια

γιατί

χάνω τον εαυτό μου

γιατί;

νιώθω πολύ αδύναμη

μονόλογος

θλίψις απαραμύθητος
και ηλεκτρονική σιωπή

ΕΡΜΗΣ

θεός ή πλανήτης; (αυτόφωτος ή ετερόφωτο;)

καλημέρα

Kαλή σου μέρα!!! Η δική μου πάντως ξεκίνησε με γέλια!!

παραμύθι

Ο Πινόκιο και η Χιονάτη.

Αυτό είναι!!

"Η λαίδη και ο αλήτης"!!

απορία

πώς το είπε-λέει- ο Ντε Σαντ, τι σου κάνει η αναμονή;

νησί

από μόνο το θέλημα της αγάπης
ανεβάσαμε ολόκληρο νησί
με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς

γκρίζο

σήμερα ήσουν γκρίζος...
γκρίζο κεφάλι, γκρίζο ... πηγούνι, γκρίζο βλέμμα- σκοτισμένο
μήπως είναι αυτό που οι Άγγλοι λένε "blue";
ό,τι και να 'ναι μ' αρέσει πολύ
ΚΙ ΑΥΤΟ

ανοιξιάτικη

καλή σου νύχτα μυρωδιά της ανοιξιάτικης νύχτας
(που σε λίγο ισορροπεί με τη μέρα)

παλμός

Θυμάμαι: το μαράμεσο δάχτυλο σταματά τον παλμό της χορδής και δίνει παλμό στην καρδιά.

είσαι

Καλή μου, είσαι ... Σε χαίρομαι, σε νιώθω τόσο δική μου... Μια πλήρης αίσθηση με γεμίζει όταν σε σκέφτομαι...

εικόνα

αστέρια αστραφτερά
γλυκά μαύρα μάτια
αεικίνητα
ζωηρά
πονηρά
λλλλαίμαργα
λλλλαμπερά
μάτια μου…

ευεξία

ζω μέσα στη μυρωδιά σου
τραγουδώντας συνέχεια
"φως σε κάθε μου δρομάκι
αργοκαίει σαν καντηλάκι"

νέα σπείρα

Σ' όλα τ' άλλα προστίθεται και η έγνοια, είναι τόσο όμορφο που νιώθω και να σε νοιάζομαι. Αγάπη που παίρνεις μορφές αγαπημένες, του γέλιου των ματιών σου

τύχη μου τρελλλλή

Όμως μ' αρέσει να χαμογελάς. Ξημερώνει Τρίτη 13

αγνεία

δε μας ευνοεί η τύχη, γλύκα, και πέρασαν οι τρεις μέρες αγνείας και εγκράτειας! (φίλα με στο στόμα δε βαστώ). Κι αν κουραστείς; όμως όχι, το ανοιξιάτικο μήνυμά σου μου' φερε τόση χαρά! σχεδόν μου' σβησε τον πονοκέφαλο...

αβάσταχτη άνοιξη

στα χρώματά σου, στ’ αρώματά σου, στις μουσικές σου χαρίζομαι

άσπιλε, αμόλυντε

δέξαι την εκ ρυπαρών χειλλλλέων μου (μμμμ...) προσφερομένην σοι δέησιν:
διαφύλαξον ημάς από πάσης σκοτεινής και νυκτερινής ηδυπαθείας
σβέσον τα πεπυρωμένα βέλη
τας της σαρκός ημών επαναστάσεις κατάστειλλλον

για τις τρεις επόμενες μέρες!! (δική μου προσθήκη)

μμμμ...

ανάσα απ' τη μυρωδιά σου
γλυκά φιλιά μμμμ....
(πλατς...πλατς...)

(σου), (μου), (του)

Μ΄αρέσει (όχι μόνο μ' αρέσει αλλά και ...) το κορμί (σου), ο τρόπος που υπαρχει και ζει, που κινείται και πάλεται. Ταξιδεύω πάνω και μέσα (του), γνωρίζω κόσμους και άγνωστα μέρη, κρύβομαι στις γωνιές και στέκομαι στις άκρες. Πώς μπορώ να μην ...
Μια βασανιστική νύχτα που δεν τό 'χω δίπλα (μου), αλλά νιώθω δυο γλυκά ματάκια να με χαϊδεύουν...

μοναδικά

δε μου πολυαρέσουν τα «μου» «σου», αλλά μου έρχονται συνέχεια εκφράσεις όπως «μάτια μου»- άλλωστε για μένα είναι μοναδικά, αλλά και εγώ τα βλέπω με μοναδικό τρόπο (σίγουρα από μοναδική οπτική γωνία π.χ. σήμερα το πρωί!!! Και με μοναδικό φωτισμό, ε; αμ τι σου λέει «μαύρα μάτια με φόντο αστέρια πίσω απ’ τα δέντρα»;)

είσαι

έρωτάς μου
αγάπη μου
τρέλα μου
αμαρτία μου
έμπνευσή μου
θάνατός μου
αναγέννησή μου…

και χτες
και σήμερα
και αύριο

σήμερα

τι τρέλα! τέτοια που δε μπορώ να την πιστέψω... Γίνομαι τρελλλός μαζί σου και αν δε σου φτάνουν τα λάμδα που πλαταγίζει η γλώσσα μου, πες μου να βάλω κι άλλα, κι άλλα.
Ψυχραιμία λέω στον εαυτό μου, πίσω από αυτές τις γραμμές που διαβάζεις προσπαθώ να κρατήσω την ισορροπία που πρέπει
Καληνύχτα τρελή μου αγάπη

ΥΓ. Σήμερα ήμουνα ... σου;

Semper Eadem

Ας την καρδιά μου, άστηνα στο ψέμα να μεθύσει!
στου ωραίου ματιού σου τ' όνειρο τ' ωραίο ν' αρμενίσει,
και στων βλεφάρων σου τη σκιά πολύ να κοιμηθεί!

άστρο θαμπό του πρωινού

αστέρι που πριν έρθεις καν
άστρο που φεύγεις πάλι

σου

σε σκεφτόμουν για να ηρεμώ
τώρα με τη συντροφιά της μουσικής φωνής σου ακόμα περισσότερο
Είμαι και σήμερα σου;

για συντροφιά

ένα τραγούδι (...ακόμα δε συνήλθες άσωτε υιέ) και μια γλυκιά κουβέντα (εγώ πάντως δε θέλω να συνέλθω) για να σε συντροφεύουν τη μοναχική αυτή βραδιά…Εγώ έχω συντροφιά τα μάτια σου, που σήμερα ήταν σκοτισμένα...

ήλιος

κι ο πρωινός ήλιος να χαϊδεύει το μάγουλό σου

αγάπη

μου, αγάπη μου

τα πόδια μου

πάλι ζώντας μέσα σου λυτρωτική αιωνιότητα δε μπορώ τα πόδια μου να πάρω
τα πόδια μου να τυλίγονται γύρω απ' τα δικά σου, το σώμα μου να χορεύει γύρω στο δικό σου, να΄μαι στην αγκαλιά σου

άκουσον, άκουσον!!!

ΟΙΚΤΟΣ!!!!! Πώς, μα π ώ ς σου’ρθε αυτό;
Άραγε, αυτό νιώθεις εσύ όταν ο άλλος είναι «ευάλωτος»;
όχι, αλλά φοβάμαι μήπως έτσι νιώθουν οι περισσότεροι... υπήρξα τόσο αδύναμος που φοβήθηκα ότι και εσύ. Βλακείες (ανάλογες της εξυπνάδας...) ξέχνα τα

καληνύχτα

Καληνύχτα γλυκιά μου και μη σε πιάνουν άσχημες σκέψεις. Έρχομαι στον ύπνο σου για να σου θυμίσω τόσες όμορφες στιγμές, της ψυχής μου μνήμη...

ξέρεις;

Κυριακή απόγευμα, η θλίψη που έλεγες τριγυρνά και με κυκλώνει. Θέλω να σου μιλήσω. Προσηλώνομαι στα χέρια σου, κοιτώ τα δάχτυλά σου - πολλές φορές κοιτώ τη ράχη της παλάμης σου και τα δάχτυλά σου... Νιώθω μικρός άλλη μια φορά, νιώθω να σ’ έχω φορτώσει με βάρη που δεν είχα το δικαίωμα. Ξεγυμνώθηκα... Και ‘συ τόσο καλή με μένα δέχθηκες αυτά τα φορτία! Πέτα τα! Το δεύτερο: πόσες φορές άραγε μπορεί να ζήσουμε συγκινήσεις σαν αυτές που βιώνουμε; Μια τέτοια ποιότητα αισθημάτων που η δύναμή τους λυγίζει τις αντιστάσεις και τις άμυνες; Νομίζω ότι ... Το επόμενο δε μπορώ να το γράψω γιατί μόνο με τη γλώσσα της σιωπής που μού ‘μαθες εκφράζεται...
Ξέρεις ότι σ’ αγαπώ;
δικός σου

κου-κου-τζα

Το πολύ μικρό παιδί αντιλαμβάνεται ως υπάρχον ό, τι υπάρχει μέσα στο οπτικό του πεδίο. Όταν κάτι δεν είναι ορατό πια, νομίζει ότι για πάντα έχει χαθεί. Τότε το παιδί κλαίει γιατί νιώθει την απώλεια σαν κάτι οριστικό που θα διαρκέσει αιώνια, όταν όμως το πρόσωπο επιστρέφει ξαφνικά (κου-κου-τζά), όλη η τραγωδία ξεχνιέται και σκάει σε πηγαία γέλια…
Ο ερωτευμένος έχει την ψυχολογία του μικρού παιδιού σε σχέση με το αντικείμενο του πόθου. Όταν είναι δίπλα του ο κόσμος μεταμορφώνεται μαγικά, γίνεται παράδεισος, την απουσία όμως τη βιώνει τραγικά, σαν ένα αίσθημα αμετάκλητου χαμού, μια γεύση θανάτου.(Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου, ώρα πρωινή- η νύχτα τέλειωσε, τα’ αστέρια χάθηκαν…)

πώς

δε σου'φερε τη θλίψη μου; ούτε το μελαγχολικό τραγούδι μου;
(ποιο θα' ναι το φινάλε στη χαρά
το ήξερα καλύτερα από σένα...)

απόβραδο

μόνο τη μυρωδιά σου έφερε ο αέρας σήμερα καθώς φυσούσε βοριαδάκι τ' απόβραδο

αέρας

ούτε ένα φιλάκι έφερε ο αέρας σήμερα, κι όμως φυσάει απαλά από τη μεριά σου...

κρυφακούω

εσύ τραγουδάς και 'γω σε κρυφακούω, μουσική μου

στέρηση (!!!)

σε γυρεύουν τα μάτια μου
η ανάσα μου γυρεύει τη μυρωδιά σου
τη γούβα στο στήθος σου
αναπολώ
τον τέλειο συνδυασμό του κοίλου και του κυρτού

αλληλογραφία

μου λείπεις
16. (21:49:10)
ξύπνα αγάπη μου, η νύχτα τέλειωσε, τ’ αστέρια χάθηκαν, πρέπει να φύγεις
17. (07:08:22)
αν δεν ήσουν απέναντί μου θα είχα πλαντάξει
18. (00:21:11)

τόσο λίγο;
18. (09:05:51)

1) πώς η αγάπη γίνεται ιστορία;
2) η ιστορία ΓΙΝΕΤΑΙ σιωπή;
18. (13:50:53)

με έδειξες τόσα πολλά που δε θα στο συγχωρήσω ποτέ
ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΟΥ ΧΑΡΙΖΩ
18. (14:37:27)
κοίτα μπροστά στο τζάμι: η αιωνιότητα
18. (14:47:18)

καμπύλη του χωροχρόνου
18. (14:50:52)
ζητείται γαλαξίας κατάλληλος για σύγκρουση και ανταλλαγή αστρικής ύλης
18. (16:52:05)

χρειάστηκαν 116 δικαιολογίες για 2 μερόνυχτα. Φοβάμαι πως τ’ άστρα δεν είναι άλλοθι
18. (17:12:37)

λείπει κείμενο! (τ’ άστρα δε… ;)
18. (17:13:21)
Θλίψη: το μόνο που έχει διάρκεια είναι το όνειρο
18. (17:18:55)
Άρα, μήπως η πραγματικότητα είναι απλώς η αφορμή για το όνειρο;
18. (17:41:37)

Τ’ άστρα δεν είναι άλλοθι. Συννεφιασμένο μου μουτράκι
18. (17:44:36)
Τ’ όνειρο συναντά το παραμύθι της πραγματικότητας
18. (17:51:19)

Δε θα ξεχάσω τα μάτια σου (όνειρο) όταν είπα ότι κερνάω γιατί είμαι ευτυχισμένη (πραγματικότητα)
18. (17:56:22)

Σ’ ευχαριστώ! τα καθρεφτάκια της καρδιάς
18. (20:26:36)

τρίτη μέρα:
εκδήλωση συνδρόμου στέρησης
χορήγηση δόσης
τέταρτη μέρα:
χορήγηση δόσης
εκδήλωση συνδρόμου στέρησης

πέμπτη μέρα:
εκδήλωση συνδρόμου στέρησης
χορήγηση δόσης

απουσία

μου έλειπες και γινόσουν γλυκιά ... απουσία και λύπη

τραγουδώ

ο έρωτας
ο έρωτας φωτίζει τα μάτια σου(/μου/μας)
τα πανάκριβα παλάτια σου

(κρύβεται;)

αγκαλιά

δεν ξέρω που να σε βρω πια, εδώ, στα mail, στα πρόχειρα, στην πραγματικότητα, στη φαντασία, στο όνειρο;
στην αγκαλιά μου...

μικρό μελαχροινό

αρχικά ήταν τα κατάμαυρα μάτια
ύστερα τα ηδονικά χείλη
κι ακόμα η γλώσσα, τολμηρή και ατίθαση
και πάλι τα μάτια σε συνδυασμό με τη γλώσσα
κι αυτή η υπόσχεση που δίνουν

-όλο το σώμα μια ευαίσθητη κεραία

σαν τυφλός

ένα φιλάκι καλή μου και μην ανησυχείς,
πάλι βαθιά μεσάνυχτα με την ησυχία της σιωπής κάθομαι και σου γράφω
ΥΓ πράγματι είμαι βλάκας, χρειάστηκε να με πάρεις απ' το χέρι και να με οδηγήσεις σαν τυφλό (φως εσύ) για να σε βρω

χαρά

με γεμίζεις γλύκα και δύναμη, τόσο που ... με πιάνει τρόμος- μπορώ να κουμαντάρω άραγε τόση χαρά;( "ο πάγος του μυαλού, το καμπανάκι της καρδιάς, ο τρόμος να σε θέλω τόσο")

τόσα ακόμα

σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ...
και τα ‘γραψα ένα-ένα...
και τόσα και τόσα ακόμη που δε σου είπα...

περιμένω

απλές καθημερινές στιγμές με τη σκέψη να τριγυρνά αλήτικα σε σένα
μαγνητισμένος από το βλέμμα σου βλέπω τον κόσμο πιο όμορφο
τώρα πια έχουμε παρελθόν στην ομορφιά και στην αγάπη
με την τυράννια της απουσίας σου να με βασανίζει
σε περιμένω

άραγε...

ξέρεις να μετράς;

ίσως όχι γιατί κάθε φορά μοιάζει να είναι η δεύτερη!
σιωπή μου...

έξω από το χρόνο

το σήμερα και τ' αύριο και το χθες... πόσες φορές μ' οδήγησες έξω απ' το χρόνο σα θάνατος να βυθίζομαι μέσα στη λάμψη της ανάσας σου...
σου χρωστώ και τι δε σου χρωστώ...

προσοχή!

μου χρωστάς 6+1 "posts" και 1 "comment"!!!

με κράτησες

- γίνεσαι πιο ωραία απ' ό,τι είσαι
- μονο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα
γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο

σε βρήκα

Ξημέρωμα σε γύρεψα
το δειλινό σε βρήκα
με την καρδιά σου μίλησα
στη μαύρη μοίρα μπήκα

Τα μάτια σου εγύρεψα
στο φως να περπατήσω
να κάνω όνειρο γλυκό
παλιούς καημούς να σβήσω

βοριάς χτυπάει την πόρτα μου
και στην ψυχή μου αγιάζι…

σε πρόλαβα

Το ξέρει. Γιατί δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς

Υ.Γ.

όλη τη νύχτα πάλευα με τέρατα
έλεγα και ξανάλεγα τα "τέρατα τα κουβαλάς μεσ' στην ψυχή σου"
έλεγα αυτή είναι η οδύνη του έρωτα
μα σαν σε βλέπω γελαστό και ακτινοβόλο
να δρασκελάς τις στέρεες παρατάξεις μου χωρίς άμυνες... ("έχεις δίκιο!!!!")
όλη η μαυρίλα γίνεται φως, λαχτάρα

μετά την τρικυμία η γαλήνη

Υ.Γ. οδύνη ή ωδίνη;

απόσπασμα

« Ξέρεις τι θα πει να βλέπεις; Να πολλαπλασιάζεις. Να βλέπεις θα πει να διαπερνάς και να πολλαπλασιάζεις. Ή και να εφευρίσκεις. Για να μοιάζεις στον εαυτό σου, πρέπει να εφευρίσκεις τον εαυτό σου, ξανά και ξανά, με κάθε ματιά. Αρχίζει κανένας να βλέπει όταν πάψει να παίζει τον παρατηρητή, κι εφευρίσκει εκείνα που έχει ανάγκη: τούτο το δένδρο, τούτο το κύμα, τούτη την αμμουδιά».

δυο λόγια

1. Σ’ ευχαριστώ! Mε βοηθάς να καταλάβω τον εαυτό μου. Κάνω το ίδιο λάθος που γι' αυτό "κατακρίνω" ορισμένους δικούς μου ανθρώπους. Γίνομαι αυστηρά απαιτητικός μαζί τους.
2. Σε φιλώ στους άγιους τόπους του κορμιού σου προσκυνητής.

έρωτας

σήμερα είμαι ερωτευμένη με τα χείλη σου

μήλο

η σκέψη, η εικόνα σου να νιώθεις πόθο, λαχτάρα, να επιθυμείς μ’ αυτόν τον τρόπο σου τον απόλυτο
οτιδήποτε κιαν είναι αυτό
θέλω να βλέπω τα μάτια σου τη στιγμή που δαγκώνεις με λαχτάρα, τα χείλη σου την ώρα που ρουφάς
ακόμα και κάτι ταπεινό και αθώο, όπως ένα μήλο ας πούμε…

ματαίωση

μου λείπεις, μετρώ τις στιγμές ανάποδα,
μπαίνω με την ελπίδα να διαβάσω κάτι δικό σου,
δε μπορεί κάτι θα ‘γραφες όταν περνούσα κάτω από το σπίτι σου,
όμως τι κρίμα,
γλυκιά μου

σιωπηλά

.... ..... ....... ........ ........ σιωπηλά να σ’ αγγίζω μέσα στην ησυχία της μουσικής ανάσας σου

μαγικό

Να σε βλέπω μέσα από τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο. Έτσι και να σε νιώθω, είναι τόσο μαγικό!

νύχτωσε

νύχτωσε νύχτα νύχτωσε και σκέπασέ με
νύχτωσε νύχτα νύχτωσε και παρηγόρησέ με

ηλεκτρισμός!

ο πόθος ηλεκτρίζει όλο μου το σώμα από την κορφή μέχρι τα νύχια
νιώθω τέτοια ηδονή που κάτι με σταματά- έχεις δίκιο-νομίζω πως θα λιώσω, θα πεθάνω

να βυθιστείς στα υγρά μου βάθη σα θάνατος να με σβήσεις να χαθώ
δυο νύχτες μόνο δυο…

ποθώ

μαύρα μάτια σαν αστέρια
ηδονικά μου χείλη

κανένας

βλάκας
Monday, January 29th, 2007
είμαι βλάκας, είμαι βλάκας, είμαι βλάκας, είμαι βλάκας, είμαι βλάκας, είμαι βλάκας, είμαι βλάκας…
δοκιμάζω
Monday, January 29th, 2007
δοκιμάζω όπως μήνες πριν χωρίς να γνωρίζω το χαμόγελο που με περίμενε
νέα αρχή
Monday, January 29th, 2007
με ένα φιλάκι που σου χρωστώ

πίσω από

πίσω από το δειλινό φως η Άνοιξη έρχεται ακάθεκτη και μας σαρώνει

έλεγα

εεεε....ποιο τραγούδι έλεγα;

νέα αρχή

γλυκιά μου, μου λείπεις και βασανίζομαι χώρια σου αυτές τις σκοτεινές ώρες